Ψάχνει στο χώρο για ένα χαμόγελο
εκεί που γυρνάει δεν υπάρχει παρά μια αίσθηση
αυτή της υστερίας και της έκρηξης

Δεν έχω να πάρω από τα γύρω τίποτα
περιμένω στο τραπέζι με μια σκέψη
Δεν έχω να ζητήσω τίποτα
περιμένω έξω με τη μηχανή αναμμένη

Αν κάπου υπάρχει ισορροπία
τότε αυτή είναι εκεί που τα μαλλιά της μάκρυναν
και ακούμπησαν τις μύτες των δαχτύλων της
μα κανείς δεν ήταν γύρω
και κανείς δε σκέφτηκε ούτε φαντάστηκε
πως αυτό έγινε τη στιγμή που το κεφάλι της γύρισε
ψάχνοντας τον ήχο της πρωινής στέρησης

Τα σπίτια είναι κουτιά
τα γραφεία είναι κρεμάλες
οι διαταγές τους είναι κραυγές
τα μάτια τους είναι τρύπες στο χάος
τα αυτιά τους είναι κεραίες τηλεόρασης
τα χέρια τους είναι καλάμια στον αέρα
τα πόδια τους είναι ελεύθερα ηλεκτρόνια

Όταν η συντέλεια δε θα είναι πια βεβαιότητα
θα ψάξει κάτω από το κρεβάτι
όταν θα εκπληρωθούν οι υποσχέσεις των ονείρων του
θα τρέξει να καεί από ήλιους και φεγγάρια που καίνε

μέχρι τότε θα τριγυρίζει στους διαδρόμους και θα ψάχνει
μέσα από αυτούς που στερήθηκαν τη ζωή
αυτά που στερήθηκε ο ίδιος

και θα ήταν αστείο να σας πω ότι δε θα τα βρει