Αν σε έναν μακρινό πλανήτη υπάρχουν κάτι πλάσματα, εκεί τα παιδιά δεν θα είναι καλοί τύποι;
Δε θα μαζεύονται σε πλατείες και δε θα προσπαθούν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους;
Δε θα υπάρχουν και εκείνοι που κάνουν τα παιδιά να κλαίνε;
Αν υπάρχουν φίλοι δε θα πίνουν μαζί και θα φωνάζουν για τα όνειρα τους;
Αν σε εκείνο το σύμπαν υπάρχει καλοκαίρι, δε θα πέφτουν μέσα σε δροσερές θάλασσες;
Και αν έχουν χειμώνα, δε θα αγκαλιάζουν κουβέρτες γύρω από κάνα τζάκι;

Ο εξωγήινος θα έρθει και θα πει: “Μακάρι να είχαμε γάτες στον πλανήτη μας.”
Και ο πλανητάρχης τους θα μας φέρει διαστημόπλοια για να πάρει κοκτέιλ και πίνακες του Τουλούζ Λοτρέκ και iPhone και τραγούδια του Lou Reed.
Μα ποτέ δε θα μάθουν για τα μάτια σου.

Αν ήμουν γάτος μπορεί να με έπαιρναν μαζί τους.
Και να περνούσα τις ώρες μου κυνηγώντας διαστημικά ποντίκια και να λιάζομαι από κανέναν μακρινό άστρο.
Και θα μου πέταγαν φαΐ και νερό, αν εκεί τρώνε και πίνουν.

Μα δε θα ήθελες να έχουν εξωγήινο θέατρο;
Με τις θεωρίες σου σίγουρα έχουν.
Το κοσμοθέατρο στις άκρες του γαλαξία θα έχει ενδιαφέρον;